چرا گردشگری غذا در ایران می‌تواند درآمد زا باشد؟

Move
Rich Text Content

آشپزی ایرانی قدمتی به اندازه تمدن ایران دارد. در اسطوره‌های ایرانی آماده است که پختن غذاها از دوران پادشاهی ضحاک آغاز شد. پیش از آن دیوها با این هنر آشنایی داشتند و انواع آش‌ها و خوراک‌های لذیذ را می‌پختند. در آن زمان دو برادر به نام‌های ارمائیل و کرمائیل به هر ترتیبی کهش ده فوت و فن آشپزی را آموختند و برای نجات مردم وارد آشپزخانه ضحاک شدند. از قصه و افسانه که بگذریم، در میان نوشته‌هایی که از زمانهای قدیم به جا مانده اند، نکاتی درباره خورشت‌ها، شیوه پخت و چگونگی آن‌ها در دوره ساسانی در دست داریم که برای تازیخ آشپزی در ایران منابع معتبری محسوب می‌شوند. آنچه می‌دانیم، از منابع و نوشته‌های تاریخ نویسان یونانی، کتاب اوستا، معدودی نوشته‌های پهلوی و منابع مانوی یا سغدی به دستمان رسیده است. گردشگری غذا در ایران به سبب وجود تعداد غذاها می‌تواند موفقیت‌های مالی برای ایران به همراه داشته باشد.

اهمیت گردشگری غذا برای ایران

گردشگری غذا (گردشگری غذا چیست؟) سهم چشمگیری در گردشگری دارد، چنان که حدود 200 میلیارد دلار از اقتصاد گردشگری دنیا به گردشگری غذا باز می گردد و هر گردشگری بین 150 تا 200 دلار در سفرهای خود برای خوراک هزینه می کند. اما چرا با وجود تنوع غذایی که در ایران وجود دارد، باز شاهد منوهای تکراری در رستوران ها و هتل ها و سرو انواع کباب کوبیده و چنجه و جوجه کباب هستیم؟

تعداد غذاهای ایرانی بدون گوشت بسیار هستند بعلاوه این غذاها دارای طعم بسیار مطلوبی هستند. کما اینکه تعداد گیاهخوارها روز به روز در جهان رو به افزایش است و ما هم باتوجه به این تنوع زیاد می‌توانیم میزبان این گردشگران در ایران باشیم. این در حالی است که غذاهای ایرانی یکی از سه مکتب غذایی در دنیا به حساب می آیند و در کنار غذاهای چینی و رومی قرار می گیرند اما جای خالی آنها در منوی رستوران های داخلی احساس می شود و هنوز جایی در حوزه بین المللی ندارند. تمام این مسائل می تواند دریچه کوچکی باشد تا بتوان نگاه های کلان به گردشگری غذا و درآمدهایی داشت که می توان از این بخش از گردشگری به دست آورد.

تاریخچه غذاهای ملی ایرانی

بعضی غذاها ملی هستند؛ یعنی در همه جای کشور جزو غذاهای اصلی به شمار می‌آیند و طرفداران پرو پاقرصی هم دارند. آبگوشت، قورمه سبزی، ته چین و چندین و چند غذای دیگر را می‌توان در این لیست قرار داد. درباره تاریخچه برخی از این غذاها نکاتی وجود دارد که دانستن آن‌ها خالی از لطف نیست.

آبگوشت مشهورترین غذای ایرانی

همه دایره المعارف‌هایی که درباره ایران تالیف شده اند، مدخل "آبگوشت" دارند. اما جای خالی اش در رستوران‌ها و غذاخوری‌های ما دیده می‌شود. برای خوردن آبگوشت باید به قهوه خانه ها، سفره خانه ها، و دیزی سرا ها رفت یا در خانه ماند و چند ساعت صبر کرد تا آبگوشت خانگی خوب جا بیافتد. آبگوشت به هزار و یک دلیل از خوراک‌های کهن ایرانیان است. یکی از دلایل، شیوه زندگی نیاکان ما در ایران، بر پایه فرهنگ دامپروری است. که خود می‌تواند سوژه جذاب برای گردشگری غذا در ایران باشد. جالب است بدانید که آبگوشت، هنوز هم در ظروف سنگی سفالی و فلزی طبخ و میل می‌شود. انواع دیزی‌های سنگی و سفالی و رویی سرو می‌شود. پختن و خوردن آبگوشت کار ساده ای نیست. شاید همگان به نحوه پخت آن کاری نداشته باشند اما قطعا از خوردن آن لذت می‌برند. اگر با دیزی سنگی داغ و نان سنگک و ریحان از یک مهمان خارجی پذیرایی کنید، شاید لذتی از آن نبرد؛ چرا که خوردن آن آموزش می‌خواهد. با قاشق از دهانه دیزی چیز زیادی بیرون نمی‌آید، مگر اینکه دیزی را کج کنید.

خوردن آبگوشت دو مرحله دارد: بخش تَر که به آن ترید می‌گوییم و با نان تکه شده در آن خورده می‌شود و بخش خشک که کوبیده می‌خوانیم. همان آب و گوشت که روی هم آبگوشت را پدید می‌آورند. این دو قسمت با هم پخته می‌شوند اما جدا خورده می‌شوند. عمل آوردن این دو بخش، تنها به عهده آشپز نیست و خورنده نیز در طلخ آن شریک است.

نتیجه گیری

اطلاعات دیگری نیز بعد از کشف و خواندن الواح بارو و خزنه تخت جمشید درباره خوراک دوره هخامنشیان پیدا شد. یونانیان در نوشته‌هایشان به تجمل و ریخت و پاش هخامنشیان اشاره کرده اند تا گسترانیدن سفره های بزرگ و استفاده از چاقو و چنگال برای غذاخوردن را تحقیر کنند.

در متون پهلوی، بیشترین تعداد کلمات وپ سنت‌های مربوط به خوراک آمده است. مهمترین اثر عصر پهلوی در این باره رساله "خسرو و رهی" یا "خسرو و ریدک" و "ارداویراف نامه" هم به چند خوراک اشاره شده است. همچنین در این دوران، کتاب‌هایی به نام آیین نامه نگاشته شده است. در آیین نامه‌ها طرز تهیه و پختن غذاها و آیین‌هایی در ارتباط با خوردن آمده است.

 

rich_text    
Move
Rich Text Content
rich_text    

Page Comments